Wintertaling herkennen
Zijn wetenschappelijke naam is 'Anas crecca', van de familie Anatidae (orde Anseriformes)
Hoe ik eruitzie
De Wintertaling is de kleinste eend in Europa.
Ze heeft een korte nek, korte snavel en korte staart.
Van ver in de vlucht lijkt ze donker met een witte band in het midden van de vleugel.
Een glanzende groene spiegel is van dichterbij zichtbaar.
Het mannetje in broedkleed heeft een kastanjebruine kop met groene zijden omzoomd met geel. Zijn snavel is grijs.
Men herkent hem ook aan de gele onderstaart met een zwarte rand, die zelfs van ver zichtbaar is.
Het vrouwtje heeft een bruin gevlekt verenkleed, met een geschubd uiterlijk. Haar snavel heeft soms een oranje basis.
Op het water lijkt het vrouwtje op het vrouwtje van de Zomertaling. Maar deze laatste heeft een langere snavel met een lichte vlek bij de basis en een meer uitgesproken wenkbrauwstreep.
Het mannetje in broedkleed van de Zomertaling is niet te verwarren, want hij heeft een donkere kop met een witte halve maan boven het oog die doorloopt naar de nek.
Bij de Wintertaling lijken het mannetje in eclipskleed en de juveniel op het vrouwtje.
Mijn zang, mijn roepen
De Wintertaling is luidruchtig. Vooral tijdens de vorming van paren.
Het mannetje laat een helder fluitend "pup" horen. Deze roep is fluitend en herhaaldelijk.
Het vrouwtje maakt schorre, hese geluiden die eerst hoog en dan lager zijn. Ze kwaakt met 4 tot 7 nasale lettergrepen die decrescendo gaan "hein hein hein hein…". Op de achtergrond zijn hier de fluitjes van mannetjes te horen.
Hoe ik me gedraag
De Wintertaling is vaak in groepen (behalve tijdens het broeden). Ze zijn vaak samen met wilde eenden.
Haar vlucht is snel en behendig met haar puntige en smalle vleugels.
Men kan strakke formaties in vlucht opmerken.
Schuw, vliegt ze op bij het minste alarm.
Ze is in staat om verticaal op te stijgen vanaf het wateroppervlak.
Hoe ik me voortplant
Bij de Wintertaling worden de paren gevormd vanaf de herfst en eindigen in de winter wanneer ze hun broedkleed hebben.
Men herkent de plaatsen waar de paren gevormd worden aan de fluitende roepen van de mannetjes.
Tijdens de pariade (de vorming van paren) proberen meerdere mannetjes een vrouwtje te verleiden door hun kleuren te tonen en vaak te vliegen.
Als het paar gevormd is, blijven ze minstens zeven maanden samen.
De Wintertaling maakt haar nest in de buurt van een bosrijk gebied. Het is een depressie in de grond in de dichte vegetatie, niet te ver van het water.
Wat ik eet
De Wintertaling voedt zich met verschillende ongewervelden tijdens de mooie seizoenen (weekdieren, insecten, wormen, kreeftachtigen).
In de winter richt ze zich meer op zaden en waterplanten die ze met haar snavel uit de modder filtert.
Waar je me kunt vinden
De Wintertaling is algemeen in Europa.
Men vindt haar op vijvers, plassen, rivieren en vegetatierijke kusten.
Ze is migrerend. De meeste brengen de winter door in West-Europa en migreren in de zomer naar het oosten en noorden.
Enkele populaties zijn standvogels in West-Europa.
De Zomertaling komt alleen in Europa voor van april tot september. Ze brengt de winter door in Afrika en migreert in de zomer minder ver naar het noorden.
De Wintertaling kan ongeveer zestien jaar oud worden.