Grutto herkennen

De Grutto is iets kleiner dan de Kluut.

Hij heeft een lange, vrij rechte snavel, die zwart is met een oranje basis.

Zijn poten zijn lang en donker.

In niet-broedkleed is de bovenzijde egaal lichtbruin en de onderzijde wit.

In broedkleed zijn de kleuren contrasterend met een opvallend helder oranje-bruin op de hals en borst.

Het mannetje is vaak kleiner en kleurrijker dan het vrouwtje.

De juvenielen hebben een beige hals en borst. Hun verenkleed is minder contrasterend en er is een lichte rand zichtbaar op de bovenzijde.

In vlucht valt een brede witte vleugelstreep, de zwarte staart en een wit vierkant op het stuitje op.

De Grutto heeft een snelle en schrikachtige contactroep in vlucht "vi-vu" "vi-vi-vu" en een "vèh-i" die lijkt op die van de Kievit.

Hij is luidruchtig op de broedplaatsen.

Zijn zang in broedvlucht is krachtig en slepend, waarbij hij "véddu vittou véddu vittou" produceert.

De Grutto is vaak in groepen te vinden.

In vlucht heeft hij een langgerekte vorm met de poten die uitsteken achter de staart.

De Grutto broedt vaak in kolonies in de zeeduinen.

Zijn nest is een eenvoudige kuil, bekleed met enkele takjes.

Tijdens de broedperiode voeren de mannetjes acrobatvolle en gezongen vluchten uit boven de broedende vrouwtjes.

De kuikens zijn te herkennen aan hun zeer lange, onstabiele poten en hun rossige dons.

De Grutto voedt zich met wormen, larven en kleine kreeftachtigen.

Hij zoekt voedsel door de modder te doorzoeken, waarbij hij zijn lange snavel in het water steekt.

Of buiten het water, in weilanden, op zoek naar regenwormen zoals de watersnippen.

De Grutto leeft dicht bij riviermondingen, moddervlakten en lagunes en in natte weilanden en moerassen.

Hij is trekvogel, omdat hij broedt in Midden- en Oost-Europa en overwintert in Noord-Afrika en rond het Middellandse Zeegebied.

Hij kan ongeveer zestien jaar oud worden.